ER WAS EENS… (MOLENBEEK)

 

   


 | LVDK 20053 | 14-09-2020 |

 

Geacht College,

 

Even wat gedachten ter overweging bij de bespreking van de stukken betrekking hebbende op het bestemmingsplan Klein Molenbeek 4 en 9.

  • Gaan we pakweg 70 jaar terug en bekijken we de kaarten uit die tijd van het gebied bezuiden wat nu de Albert Cuijpstraat en de Adriaan Brouwerstraat is, dan zien we tuinderspercelen met een enkel schuurtje. De boerderij waar nu de familie Koster woont en vlak ten oosten van die boerderij twee kleine landarbeiderswoningen.
  • Door het gebied liepen 70 jaar geleden een paar onverharde landweggetjes in wat nu Klein Molenbeek heet (richting de boerderij) en verder naar het oosten richting het complex Groot Molenbeek: het Binnenwegje en een verbindingswegje tussen Klein Molenbeek en het Binnenwegje (richting nummers Klein Molenbeek 3-7). De wegen waren in particuliere (boeren) handen.
  • Op de kaarten van toen is ook te zien dat er vlak bij het Binnenwegje een sloot begon die de percelen langs het Binnenwegje afwaterde naar het westen en die ter hoogte van waar nu de lantaarnpaal met de sticker 05 staat verder liep naar het westen Deze boog af naar en waterde af op de Molenbeek.
  • Een buitengebied zonder hoge hekken, schuttingen en hoge hagen. De verkaveling met de ‘dit is van mij roepende afscheidingen’ was nog ver weg. Maar (om met Wim Sonneveld te spreken) “blijkbaar leefden ze verkeerd en is het gebied gemoderniseerd”. De vraag is nu: “zijn ze op de goeie weg”?
  • De snelweg A 4 heeft de route tussen de boerderijen inmiddels doorsneden.
  • Klein Molenbeek is ondertussen deels verhard (tot nummer 11) tot de woonboerderij van Koster. De afwaterende sloot is grotendeels (ten westen van Klein Molenbeek) gedempt. Vermoedelijk onder het motto: “voor mij niet nodig en dit is mijn grond en ik doe er mee wat ik wil”. Gevolg: bij een zware bui loopt het restant van de sloot over en gaat het water over de verharde weg richting nummer 11 waar sinds de demping bij tijd en wijle de schuur en kelder onderlopen.
  • Het gebied is verkaveld en er zijn tal van huizen bijgekomen. De twee landarbeidershuisjes zijn uitgegroeid tot uitgebreide complexen en langs het nog steeds onverharde Binnenwegje zijn ware kasten van huizen verschenen. Tot drie etages hoog!
  • Het verbindingswegje is verdwenen vermoedelijk onder het motto: “die grond is van mij en ik maak er mijn tuin van”.
  • Wat eens een verbinding was tussen twee boerderijen (Klein en Groot Molenbeek) werd de onverharde verkeersader ter ontsluiting van de bebouwing van het Binnenwegje en Klein Molenbeek na nummer 11.
  • Over het erf van Klein Molenbeek 11 reed ooit alleen het eigen landbouwverkeer en het verkeer naar de twee arbeiderswoninkjes en een enkele keer iemand die op Groot Molenbeek moest zijn en de route koos vanuit de Antwerpsestraatweg. Groot Molenbeek was ook ontsloten via de Huijbergsebaan.
  • Het eens redelijk open buitengebied is feitelijk ongecontroleerd verkaveld en volgebouwd met kasten van huizen. Waarvan de bewoners/pandeigenaren, veelal met 4 wheel drive-auto’s met aanhangers over onverharde wegen hun weg zoeken o.a. over het erf van nummer 11.
  • Als je de huizen en wegen bekijkt op het Binnenwegje en Klein Molenbeek besef je als raadslid al snel dat aan dit bouwen nooit een terdege doordracht plan ten grondslag heeft gelegen. De ‘notabelen’ van Bergen op Zoom hebben naar hartenlust hun fantasie huizen/kastelen ‘ommuurd’ met stevige en hoge schuttingen, pompeuze poorten, muren en hagen. Het Binnenwegje is met verbrijzeld puin verhard en verbreed ten koste van enkele monumentale bomen waarvan de reusachtige stompen getuigen.
  • Wat heeft de politiek (B&W en Raad) gedaan of nagelaten? Er is nooit een plan gemaakt waarbij de wegstructuur en het eigendom van de weg werden geregeld in relatie met wat werd gebouwd! Ook na nummer 11 is Klein Molenbeek nog steeds particulier bezit. DUS EEN EIGENWEG!
  • Nu loopt de discussie over de openbaarheid van de weg. Helder is dat Klein Molenbeek over de volle lengte reeds vele jaren het gebruik kent als ware het een openbare weg. Tegelijk kan geconstateerd worden dat deze weg nooit is ingericht als ware het een openbare weg. Navraag heeft geleerd dat het gemeentelijk onderhoud al vele jaren beperkt is tot het vegen van het verharde deel. Heel soms wordt de ‘drollenzuiger’ op dat verharde deel waargenomen.
  • Is het moreel logisch dat een particuliere eigenaar van een stukje weg blijvend moet accepteren dat in de loop der jaren zijn deel van de weg steeds meer en zwaardere gebruikers kent?
  • Is het moreel logisch dat een particuliere eigenaar van het stukje weg moet accepteren dat zijn EIGENWEG verbreed moet worden?
  • Is het moreel logisch dat een falende overheid (die het allemaal heeft laten gebeuren) haar taak (het beheer van de openbare weg) feitelijk dwingend oplegt aan een particulier eigenaar.
  • De wensen van de initiatiefnemers tot opsplitsing van hun kavels zijn legitiem en gezien de grootte en aard van hun kavels logisch.
  • Er is echter een grens aan het acceptatievermogen van de eigenaar/bewoners van nummer 11. Herhaaldelijke wateroverlast door de toenemende verharding en het gedeeltelijk dempen van de afwatering. Toegenomen verkeersoverlast door het afsluiten van een verbindingsweg en het alsmaar toenemend aantal huizen/bouwwerken. Verkeersgevaar door de in de loop der tijd steeds breder en groter en zwaarder wordende voertuigen, waardoor de afgelopen jaren vele malen de beschermingspaal bij zijn schuur kapot is gereden c.q. verbogen. Recent is zijn brievenbus door een auto gemolesteerd.
  • In de beeldvormingsbijeenkomst is van ambtelijke wege gesteld dat de instelling van éénrichtingsverkeersmaatregel de instemming dient te hebben van iedere gebruiker/aanwonende. Dus ook van die van het Binnenwegje. Dit bevreemdt ondergetekende zeer. Ik weet geen enkel voorbeeld waarbij bewoners/belanghebbenden/aanwonenden een vetorecht hebben gehad op een verkeersmaatregel. Als bewoner van de binnenstad is mij bijvoorbeeld nooit een dergelijk recht toegekend. Het is raar dat in het Klein Molenbeekgebied een dergelijk recht zou worden toegekend. Al is het maar omdat in het gebied tal van voorbeelden zijn aan te wijzen van onmaatschappelijk gedrag (sloot dempen, weg aan de openbaarheid onttrekken, hagen planten, hekken zetten die de verkeersveiligheid/toegankelijkheid beperken, enz.).

Het wordt tijd dat de raad zich uitspreekt, dat het tijd is voor een planmatige opzet van het gebied. Dit houdt in: een aanpak van de wegstructuur en afwatering die passend is voor de huidige en toekomstige situatie, waarbij plaats moet zijn voor een verkaveling zoals nu voorgesteld maar die ook recht gaat doen aan de (onwenselijk) ontstane en toekomstige situatie. Openbare wegen horen aangelegd, onderhouden en beheerd te worden door de overheid.  

Het hapsnapbeleid is geen beleid en heeft geleid tot een onveilige situatie en fricties tussen bewoners/gebruikers. Dat kan en moet anders.

Start met eerst de weg/water/verkeersstructuur aanpassen en daarna de verdere invulling.  

 

In afwachting van uw reactie,
met vriendelijke groet,
namens de BSD-fractie,

 

LOUIS VAN DER KALLEN.


   

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *